از عکس های من

از عکس های من

به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی
اگر سفر نكنی،
اگر كتابی نخوانی،
اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،
اگر از خودت قدردانی نكنی
 به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی
زماني كه خودباوري را در خودت بكشی،
وقتي نگذاري ديگران به تو كمك كنند.

به آرامي آغاز به مردن مي‌كنی
اگر برده‏ی عادات خود شوی،
اگر هميشه از يك راه تكراری بروی …
اگر روزمرّگی را تغيير ندهی
اگر رنگ‏های متفاوت به تن نكنی،
يا اگر با افراد ناشناس صحبت نكنی
تو به آرامی آغاز به مردن مي‏كنی
اگر از شور و حرارت،
از احساسات سركش،
و از چيزهايی كه چشمانت را به درخشش وامی‌دارند،
و ضربان قلبت را تندتر مي‌كنند،
دوری كنی ...،
تو به آرامی آغاز به مردن مي‌كنی
اگر هنگامی كه با شغلت شاد نيستی، آن را عوض نكنی،
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نكنی،
اگر ورای روياها نروی،
اگر به خودت اجازه ندهی
كه حداقل يك بار در تمام زندگي‏ات
ورای مصلحت‌انديشی بروی...
-
امروز زندگی را آغاز كن!  امروز مخاطره كن!

امروز كاری كن نگذار كه به آرامی بميری! شادی را فراموش نكن!           

                                          پابلو نرودا- ترجمه احمد شاملو

از عکس های من

از عکس های خودم 

از عکس های خودم

از عکس های خودم- مشهد  طرقبه- کنگ

از عکس های خودم

        عکس با تلفن همراه از پیش روی مبارک مرقد حضرت رضا(ع)  

از عکس های خودم

از عکس های خودم

كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد...پرواز را به خاطر بسپار... پرنده رفتنیست .                                                                    فروغ

عکس از افشین شاهرودی

"نوشته" های آدم ها خیلی ارزشمند است ولی خواندنی ترین آن ها هم ، باز چیزهایی کم دارد. این ذات ادبیات است. برای من نوشتن از مکنونات قلبی و ذهنی و یا به خط در آوردن بسیاری از کلمات که تاب سطر و قافیه و وزن را ندارند کار دشوار وسختیست. اصلا آنچه را که بدرد شنیدن می خورد نمی توان گفت و نوشت، و این رازیست تا بهای "قلم"  و "نوشتن" و "گفتن" نا معلوم باشد و برای همینکه "نامعلوم" است همیشه "جذاب".

یک نقل قول از صادق هدایت اینجا به من می چسبد: " مشکل ترین کارها اینه که آدم حقیقتو همونطور که هست بگه.. یک چیزهایی هست که نمی شه  به دیگری فهموند. نمی شه  گفت؛ آدم را مسخره می کنند."

با این وجود من همیشه به نوشته های آدم ها که بخشی از ادبیات است به عنوان یک پدیده جادویی نگاه می کردم ولی نمی دونستم چرا؟!  تا... زمانی که مطلبی از غلامحسین یوسفی را در(ص 673)  کتاب چشمه روشن این زنده یاد دیدم و به بخشی از این راز پی بردم:

" ادبیات از راه تخیل به ما امکان می دهد کاملتر،  ژرفتر و با آگاهی بیشتر زندگانی کنیم و این کار را از دو طریق عملی می سازد: با وسعت دادن تجربه های ما – یعنی آشنا تر گردانیدن ما با آنچه در جریان عادی حوادث احتمالا با آنها تماس نداشته ایم-  و عمیق تر گردانیدن آن تجربه ها – یعنی با احساس تر کردن تجربه های روزمره ای که همه ما داریم."

و این روزها که تحت تاثیر قدرت سحر آمیز "عکس" و اندیشه ای که در خود دارد قرار گرفته ام می خواهم  پلی بزنم  بین ادبیات و عکس چون احساس می کنم خوب فهمیده ام چرا هر دوی آنها "هنر" اند و از یک روح سیراب. خیلی ساده است: وقتی یک سوژه پیدا می کنی و از آن عکس می گیری هنوز به تمام آنچه که تو را به عکس انداختن کشانده واقف نیستی تا وقتی که چشمت به تمام ظرافتهای ثبت شده در کادرت می افتد و ارتباط  و ترکیب بندی را که بین اجزای موجود در آن وجود داشته - و تو پیش از عکاسی فقط کلیتی از آن را حس کرده بودی- درک کنی!

آنوقت می فهمی که "فهم" تو ادامه فهم دوربین است و چرا چیزی را که از ویزورو دریچه دوربین قابل دیدن بود، باید می گرفتی! اینجاست که درک می کنی تمام آنچه را در حرکت است در "لحظه ای" جمع کرده ای تا هر وقت خواستی دوباره آن را ببینی. تا دوباره شاد شوی و یا دوباره رنج بکشی... نوعی واگویه کردن و حتی نوشتن  فرا تر از حد کادر یک عکس در یک زمان. و می خواهم بگویم این خود، نوعی ادبیات است برای وسعت دادن به تجربه های درونیمان؛ چیزی که در کلامی دیگر خیلی خوب تر دیده ام.

هنری کارتیه برسون  فرانسوی از پیشگامان عکاسی جدید است که به نوعی عکاسی را با تئوری در هم آمیخت. او در جایی از کتاب ارزشمند و مشهور خود "لحظه قطعی" - که عنوان تئوری او نیز هست- می گوید:

"ما تماشاگران دنیای منفعلی هستیم که در حال حرکت دائمیست. در واقع لحظات آفرینندگی ما همان کسری از ثانیه است که در آن، شاتر دوربین خود را بکار می اندازیم." ...